نقش طراحى در هنرهاى ديگر

نقش طراحى در هنرهاى ديگر (معمارى):

وجه اشتراک معمارى و پيکر تراشى، سه بعدى بودن آنهاست در معمارى، موضوع اصلى و اوليه، ايجاد فضاهاى بسته‌اى است که انسان را از مخاطرات محيط محفوظ نگاه دارد. ابتدايى‌ترين واحد ساختمانى يعنى خانه، مکانى است سقف دار که در آن، انسان مى‌تواند بخوابد، غذا تهيه کند، کار کند و از گرما و سرما محفوظ بماند.

بعدها با گسترش شهرنشينى و پيشرفت فرهنگ و تمدن، معمارى با اشکال و کارکردهاى ديگرى پديدار گرديد؛ از جمله: ساخت بناهاى تفريحى، بهداشتى، زيارتى و مانند آن که به کارکردهاى قبلى معمارى افزوده شد. در شکل و سبک ساخت بناهاى عمومى و خصوصى، علاوه بر کارکرد و کاربرد اجتماعى خاص، سليقه و خواسته گروه يا افرادى که آن را طراحى مى‌کنند دخالت دارد.

افزون بر آن، سنت‌هاى فرهنگى جامعه مورد نظر که اغلب آنها تحت تأثير عوامل ملى، جغرافيايى و مذهبى جامعه هستند، در شکل‌دهى اثر معمارى نقش دارند. هر قدر شناخت هنرى و زيباشناختى و ذوق معمار زيادتر باشد به همان اندازه جنبه هنرى و زيباشناختى آثار افزونتر خواهد شد، بنابراين، ديگر کاربرد آثار و بناها درنظر نخواهد بود، بلکه آن چه توجه آدمى را جلب مى‌کند زيبايى آن آثار است و تنها از منظر زيباشناختى ارزيابى مى‌شوند.

جنبه فنى و هنرى

 با اين همه، معمار مجبور است به هر دو جنبه فنى و هنرى، احاطه کافى داشته باشد. معماران از طراحى براى ساخت پروژه بنا استفاده مى‌کنند.

طرح‌ها ابتدا ممکن است اسکيس‌هاى خامى بيش نباشند، اما در ادامه ظريفتر و کاملتر مى‌شوند و به شکل مطلوب در مى‌آيند. هنگام طراحى و ترسيم نقشه براى ساختمان، هرچه به مراحل نهايى نزديکتر مى‌شويم جزيياتى نظير محل درها، پنجره‌ها و مانند آن، همچنين ابعاد آنها بايد با دقت بيشترى مشخص شود.

اين امر بسيار مهم است که نقشه دقيقاً بيانگر ابعاد و مقياس‌ها باشد، زيرا بيننده يا سفارش دهنده بايد بتواند به وسيله نقشه، وضع و حالت ساختمان را مجسم نمايد معمولاً سفارش دهندگان طرح يا معمارى، توانايى تجسم فضايى را ندارند و يا براى اين کار تعليم نديده‌اند.

معماران گاهى همراه نقشه کار، يک طرح يا نقاشى را ضميمه مى‌کنند تا به وسيله آن بتوانند ساختمان را به صورت سه بعدى و تمام شده مشاهده نمايند.

حتى گاهى مدلهاى کوچک (ماکت) نيز تهيه مى‌کنند.